_____________________________________________1/2: Openbare bibliotheek
______________________________________________________________
______________________________________________________
Als eerste brachten wij een bezoek aan de eerste verzamelplek, om 10.15 bij de Openbare Bibliotheek op het ‘ODE’, het Oosterdokseiland, ten zuiden van station Amsterdam CS. Behalve 30.000m2 bibliotheek komen er kantoren, woningen, een hotel en congrescentrum, winkels, een multiplex bioscoopcentrum, een ondergrondse parkeergarage en naar alle waarschijnlijkheid nieuwbouw voor het conservatorium. (Gegevens ArchiNed)

Foto’s die ik er gemaakt heb:

•  De kinderafdeling: leuk, aan de hand van speelse cirkels ingedeeld. Het feit dat de kinderafdeling speels is vormgegeven, is erg toepasselijk. Heel leuk: het plaatsen van een heerlijke ronde bank, midden van zo’n cirkel. Zo laat je de kinderen, bezoekertjes, op een leuke manier beleven dat een bibliotheek niet saai hoeft te zijn. En in zo’n cirkel houd je misschien beter je concentratie erbij. Leuk met de ruimte  ‘gespeeld’.                                                                                                                                                                                             De multimedia afdeling

De ‘studiecabine’, is een leuk gezicht:

Er is veel plek om even te gaan zitten.

Uitzicht op het werkterrein ODE
De zitplek met dit uitzicht vind ik wel ironisch..

De zitplekken vind ik door de verscheidenheid heel erg leuk gepositioneerd.

Detail. Onderdeel van de sfeer: de boekenkasten worden door verschillende kleuren verlicht.

Zelfs zijn er vitrines met informatie ingericht.

• Ook vind je er, op de media afdeling, veel DVD’s, daarvoor zijn speciale ruimtes ingericht met ambiance-light:
  mood circle -mijn benaming- is een bijzonder meubel op een uitgelezen plek. Het geeft enorm het gevoel dat je je toch echt wel in moderne omgeving bevindt.
  

  Indrukken:
  - modern, prima rustige plek om te werken.
  - leer/studeercabine niet helemaal praktisch
  De bibliotheek geeft al met al een heel ‘relaxte’ sfeer. Dankzij:
  het vele wit, verwerkt in het interieur, wat een rustige werkruimte creëert;
  de indeling van alle onderdelen, de kasten maar ook de zitplekken;
  Alles is vanwege het moderne karakter dat het interieur van de gehele bibliotheek heeft, strak, duidelijk, geordend en met regelmaat opgesteld/ingedeeld. Dat geeft ook weer ideale rust, essentieel voor een bibliotheek. De manier waarop je op de roltrappen kan zien hoe de etages zijn aangegeven, vind ik erg duidelijk en mooi strak.

  _______________________________________________2/2: ExperimentaDesign
  _________________________________________________________
  ___________________________________________________

Station Utrecht

Ieder groepje moest dus bedenken hoe een grote groep een bepaalde performance te geven binnen de openbare ruimte, het Centraal Station. Je publiek is dus het mensenverkeer lopende door de stationshal.
Zíj moeten het detail in de openbare ruimte opmerken. 
Dus bleef je niet met het aantal personen van één mentorgroepje, maar iedereen vroeg een aantal groepjes om te assisteren in hun idee.
De eerste performance was een crowd studenten midden op de ruimte van het Centraal Station, in de vorm van een driehoek (van bovenaf uiteraard). Toen iedereen uiteindelijk opgesteld was, vond ik de reacties van omstanders tegenvallen. De volgende performance waar ik aan meedeed, was een stroom studenten, één voor één achter elkaar die in een sliert achter een onbekende stationsganger aanliep. Deze actie had leuke reacties. De sliert werd ook steeds langer en in het begin heeft de op de hielen gevolgde voetganger echt niks door, maar omstanders wél.
De volgende performance was, omdat we deze toch bij ons hadden met dit weer buiten, een lange streng van studenten met opengeklapte paraplu’s in de hand, kriskras lopend door de stationshal.

Verderop in de hallen waren nog enkele kunstwerken te zien. Zoals de lightning print op de vloer:
Een enorme bewegende afbeelding op de betonnen vloer geprojecteerd.

Ook heb ik een foto gemaakt de volgende kunstwerken:
Dit vind ik een heel goed, veelzeggend, duidelijk kunstobject. Ik vind de beeldende oplossing heel goed gevonden.

Ook de volgende krijttekening maakte indruk:

 
 We werden vervolgens naar een plek in Apeldoorn gestuurd met de bus en liepen door een beeldentuin. Daar kwam ik dit prachtig krachtige beeld tegen.
We kregen voor vandaag de opdracht op details te letten.                                                                             

Verder nog een foto van een ander beeld en een aantal foto’s van de architectuur op deze locatie:

“Achter het begrip ‘Grandeur ’ gaat veel geschiedenis schuil. Negatieve geschiedenis, tot aan grootheidswaan en bijbehorende catastrofes, maar ook geschiedenis getekend door idealen over een betere wereld en een betere mens.

Hoe vertaal je dit idealisme naar onze tijd of naar de toekomst? Zijn er nog zulke dromen of is dat een utopie? “

Ons werd verteld ten eerste samen met je groepje na te denken over het begrip. Vervolgens moest iedereen individueel in en om de HKU materiaal verzamelen om in het klein zijn of haar voorstelling van ‘Grandeur’ uit te beelden. Alle mentorgroepjes verzamelden in de wom, overlegden kort en gingen op zoek naar materiaal. Na een klein uurtje moest je met je groepje één uitbeelding van ‘Grandeur’ kiezen waar het beste verhaal achter zat én die het best mensgroot te bouwen was.
In ons groepje hadden we gekozen voor het groen geverfde, lege drinkpakje van Marilou. We stonden er allemaal achter en we konden het in het groot makkelijk uitvoeren. Ons idee:
Ons idee gaat over idealen over een betere wereld en een betere mens.
Wij wilden duidelijk maken dat al het afval dat mensen in deze wereld nalaten bijna niemand meer opvalt. De manier waarop we dit wilden duidelijk maken was door zoveel mogelijk afval te verzamelen en, simpel gezegd, het te camoufleren. Dit door al het verzamlde afval op of langs een grasveld te leggen en het dezelfde kleur geven.
Hiervoor moesten er wat grasgroene verfspuiten worden gehaald. We verdeelden de taken: het grootste gedeelte van de groep ging allemaal afval verzamelen (goed bezig!), de rest haalde de verf en de anderen kozen de beste locatie. Samen legden we het afval in de beste compositie en spoten we al het afval groen. Ik was de fotografe.
Vervolgens kwam de ‘jury’ langs, nee de docenten beoordeelden ons werk en vonden het ‘helemaal niet zo’n gek idee’ maar zagen dat het verbeterd kon worden en zetten ons weer aan het werk. Zo gingen we over een nieuwe compositie nadenken. We plaatsten het ‘groene afval’ naast een prullenbak die we uit de kantine hadden gehaald en maakten weer foto’s. Dat vonden we te ‘gemaakt’ en we probeerden weer wat anders. Dit keer een openbare afvalbak. Hier de foto’s:

streven naar menselijke grootsheid.
Dit was vanuit verschillende invalshoeken te zien aan de beelden die wij hebben bezocht.

Het eerste beeld waar wij op deze zonnige septemberdag langkwamen, maakt in één oogopslag veel duidelijk. De manier waarop een speld in een aantal keren vergrote versie is geplaatst tussen dik touw aan een boom, roept bijvoorbeeld al vraagtekens op. Bij mij tenminste: waarom zo groot? Waarom steeds herhaald in een bepaalde rij bomen? Deze antwoorden zouden bijna allemaal duidelijk worden na wij deze dag alle beelden van de tentoonstelling Grandeur gezien hadden.
Bij bijna ieder beeld waar wij als groepje van 6 voorbijkwamen, nam één de rol in als verteller. Diegene las dan voor over (de bedoeling van) de kunstenaar. Feitelijk wat nodige achtergrondinformatie dus.

Het volgende beeld:

Dit kunstwerk vind ik erg interessant. Ik kan mij bij dit beeld het achtergrondverhaal dat door ‘onze groepsverteller’ uitgelegd werd, nog goed herinneren. Het is mij goed bijgebleven.
Ik vind het zo interessant omdat het erg sterk een belangrijk verhaal verbeeldt. En het beeld is geplaatst in een perfecte omgeving waardoor het beeld nog eens versterkt word. Je kunt je rustig concentreren op het beeld, alleen heeft de omgeving waarin het geplaatst vormt eigenlijk helemaal geen link met het verhaal van het beeld.

Het volgend werk werd ons al aangekondigd tussen al de bomen in het park Sonsbeek, hiernaast te zien.
Ik wist niet echt wat ik precies verwachten moest van dit beeld, dat ik vanuit de verte al zag.

En dit is dan het kunstwerk van Tomas Saraceno.
Het maakte veel indruk. Mede dankzij dat je er onderdoor kunt lopen. Dan krijg je beelden als op de foto die ik gemaakt heb (hierboven te zien). Ook het materiaalgebruik werkt enorm goed mee, geplaatst in zijn omgeving. Het materiaal, de ballonnen, steekt perfect af tegen de natuurlijke omgeving. Erg mooi.

Om het effect van het thema ‘Grandeur’ te bereiken kon je (‘s weekends dan) zelfs ín -een deel van- de ballonnen lopen. Wat wij erg jammer vonden was dat wij dat niet even mochten ‘meemaken’. Ik denk dat je zo helemáál onder de indruk raakt van dit werk, als dit niet al was gebeurd.

Dit beeld vond ik wel heel frapant. In herhaalde bewegingen draaide dit figuur met een mechanisme om een boomtak heen. Dit was alleen niet achter elkaar door, maar met lange tussenpozen. Daarom kon dit kunstwerk je aandacht trekken door je hopelijk te laten schrikken. Toen ik het verhaal hoorde wat de kunstenaar hierachter over te vertellen had, vond ik dat hij het mooi heeft weergegeven door één figuur met aan beide kanten 2 personen, die voor zijn levensverhaal belangrijk zijn. Afgezien van dit feit, vind ik dat dit beeld verder weinig indruk op mij maakte. Niet zo bijzonder verder.

under constr. (photos)